Öylesine

Öylesine bir parkta, sıradan bir bankta oturup nasıl da bu kadar iyileşir bir insan. Babasının tepesinde oradan oraya dolaşan küçük bir kız çocuğu mutluluğu var gözümde. Yazın muhteşem büyüsü... Bitmeyecek hiç. 

Savurup durucak beni bilmediğim limanlara. Bazen fırtınalarda ansızın her şeyden vazgeçip kıyıya vurmayı bekleyeceğim bir umutla. Sonra hayır sen bu değilsin deyip kürekleri elime aldığımda alabora olma korkum kırbaçlayacak beni sırtımdan. Bazen acılı olacak bu, bazen de cesaretlendiren bir destek eli belki de.

Yaşamanı istiyorum beni. Aynaya bakıp saatlerce kendi kendime konuşmamı normalleştirmeni istiyorum. Aniden anlamsız yükselişlerimi ama inişlerimi de aynı zamanda.

Bu anıyı sende bırakmak istiyorum. 

Sözlerindeki kıvraklığın bedenimde hapsolmasını, bir zehir gibi yayıldığını, vazgeçilmez bir hal aldığını hissetmek istiyorum dudaklarımda.

Bu anıyı ben de bırakmanı istiyorum.

Beklenmedik zamanların, kişilerin,olur olmadık yerlerin tanıklığında.